Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

Εξάρχεια: εκεί που ακόμη αναπνέει η σκέψη

9:06 μ.μ. | Αναρτήθηκε από Strella | | Επεξεργασία ανάρτησης
Κυριακή, ώρα περίπου 4 το απόγευμα.
Ξεκινάμε τη βόλτα μας στα Εξάρχεια. Είχα τόσο καιρό να περπατήσω στα στενά τους. Με το που στρίψαμε την Τρικούπη, άρχισε να με πιάνει το γνωστό σφύξιμο στο στομάχι, σαν να επρόκειτο να περάσω σε απαγορευμένη περιοχή. Όλα γύρω τόσο γνώριμα. Τα Εξάρχεια τα έζησα πολλά χρόνια, σαν φοιτήτρια, σε όλες τις εκφάνσεις τους. Και όταν τα έζησα, το εννοώ. Περιπλανήθηκα αμέτρητες ώρες στα βιβλιοπωλεία, στις στοές, στα μικρά καφέ. Γέλασα, έκλαψα και ονειρεύτηκα. Η περιοχή αυτή, η τόσο παρεξηγημένη από όλους, η τόσο όμορφα άσχημη, η τόσο βρώμικη, είναι συνάμα η πιο «καθαρή» περιοχή που μπορώ να σκεφτώ. Καθαρή από κάθε είδους δηθενισμό, στολίδια και μεγάλα λόγια.
Αυτή η περιοχή ακόμη αναπνέει. Και μαζί της αναπνέουμε κι εμείς.

«Τα Εξάρχεια είναι επικίνδυνα, έχουν αναρχικούς, τρομοκράτες , ανυπότακτους και τεμπέληδες, αν πας εκεί, ψάχνεις το μπελά σου» Πόσες φορές δεν το ακούσατε αυτό;
Λοιπόν, θα σας πω εγώ τί είδα αυτή την Κυριακή: Είδα οικογένειες να τριγυρίζουν με τα καροτσάκια και τα μωρά τους. Είδα φλύαρες παρέες να μιλάνε ασταμάτητα για το μέλλον τους, να αστειεύονται και να φιλοσοφούν. Είδα ένα «αναρχικό πάρκο», το πάρκο Ναυαρίνου, που με το έτσι θέλω συμπολίτες μας μετέτρεψαν σε πάρκο – χώρο χειραφέτισης και αντίστασης, θα προσέθετα.
Είδα μικρά καφέ με προσωπικότητα. Είδα βιβλιοπωλεία-βωμούς της ανθρώπινης σκέψης και ύπαρξης. Είδα εγκατάλειψη και μαγαζιά κλειστά. Τα θύματα της εποχής μας. Είδα γκράφιτι και αμέτρητα συνθήματα παιδιών στους τοίχους. Και δεν εννοώ παιδιών σε ηλικία. Εννοώ παιδιών σε ό,τι αφορά τη σκέψη, την πρωτοβουλία , την όρεξη και τις ιδέες. Γιατί εμείς έχουμε πάψει πολύ καιρό να είμαστε παιδιά. Το κρύψαμε καλά αυτό το παιδί, στο πρώτο συρτάρι του πολυάσχολου γραφείου μας.
Ένιωσα πάλι νέα και δυνατή. Σαν τότε, που εγώ ζωγράφιζα τη ζωή μου στους τοίχους μου και όχι κάποιοι άλλοι για μένα. Και πόσο μάλλον με αυτά τα φρικτά χρώματα της παλέτας τους. Τότε που ένιωθα περήφανη. Τότε που λάτρευα κάθε γωνιά αυτής της πόλης και που κοιτούσα όλο τον κόσμο σαν να ήταν προέκταση του εαυτού μου.




Τα Εξάρχεια ακόμη αναπνέουν και μαζί τους αναπνέουμε κι εμείς. Ανασαίνουμε ένα μέλλον που δεν μας κάνει να ντρεπόμαστε, ένα μέλλον που ενέχει τους ξεχασμένους μας στόχους. Εκεί, δεν ακρωτηριάζεται η βούληση και η σκέψη. Εκεί αφουγκράζεσαι τα όνειρα στους τοίχους, στις γωνίες και στα παγκάκια.
Γιατί σταμάτησα να πηγαίνω στα Εξάρχεια; Μήπως έγινα κι εγώ μια μάζα μαζί με όλα αυτά που σιχαίνομαι; Μήπως φοβάμαι να δω κατάματα τα «γεράματα» της ψυχής μου; Μήπως μου είναι πλέον φρικτά και αφόρητα όλα αυτά που πρεσβεύει και υποννοεί αυτό το μέρος; Μήπως έγινε η αλήθεια και η αυθεντικότητα ο διάολός μας;
Μήπως μου υπενθυμίζει ότι έπαψα να ονειρεύομαι;
Ή μήπως το ότι έπαψα να ζω;
Ετικέτες , , , , | 2 σχόλια

"Monodrome" Το ΣΠΟΤ που κόπηκε από την ΕΡΤ.

4:33 μ.μ. | Αναρτήθηκε από Living in Greece | | Επεξεργασία ανάρτησης

To σποτ "Monodrome" του σκηνοθέτη Γιώργου Ζώη, ο οποίος επιχείρησε να περιγράψει τις καταστάσεις που ζούμε τους τελευταίους μήνες αναστάτωσε την ΕΡΤ και τελικά κόπηκε από το τμήμα χορηγιών της κρατικής τηλεόρασης για την Μπιενάλε.




Ετικέτες , , , , | 0 σχόλια

sssss ΜΗΝ ΜΙΛΑΣ...ΘΑ ΣΕ ΣΥΛΛΑΒΟΥΝ

9:24 π.μ. | Αναρτήθηκε από parso | | Επεξεργασία ανάρτησης

Κυρίες & Κύριοι καλημέρα σας,
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ είναι εδώ!!!ενημερώνω σε περίπτωση που κάποιοι μέσα στον μικρόκοσμο σας δεν το έχετε ακόμα καταλάβει!
Ούσα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου οπαδός και φίλαθλος του Ολυμπιακού, παραδέχτηκα την ανάρτηση του πανό από τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ, με έκανε να χαρώ γιατί βλέπω πως ο κόσμος πραγματικά όπου σταθεί και όπου βρεθεί εκφράζει την δυσαρέσκεια του για την εξαθλίωση στην οποία έχουμε περιέλθει!
Ο διαιτητής ζήτησε να κατέβει το πανό...προφανώς εντολές εκτελούσε,το πανό δεν κατέβηκε και απείλησε την διακοπή του αγώνα!Μετά το τέλος του αγώνα η αστυνομία έκανε ελέγχους στα οχήματα των φιλάθλων για ανακαλύψει ποιος είναι υπεύθυνος για το πανό.
Συγνώμη που ζούμε?Σε ποια εποχή? Από πότε απαγορεύεται να εκφράζουμε την άποψη μας? Ζούμε σε δημοκρατική χώρα?
Η δικαιολογία βέβαια όλης αυτής της ιστορίας είναι ότι στο πανό υπήρχε η λέξη "Λαμόγια πολιτικοί". Όλοι οι Έλληνες αυτή την γνώμη έχουμε για τους πολιτικούς,δηλ τι θα γίνει θα αρχίσουν να μας κυνηγούν?
Χάνουμε τα πάντα σιγά σιγά, το δικαίωμα της έκφρασης, το δικαίωμα της αντίδρασης, το δικαίωμα της ελευθερίας ,το δικαίωμα σε ένα καλύτερο αύριο. Πολλοί θα με θεωρήσετε υπερβολική αλλά αν κοιτάξετε πίσω στην ιστορία κάπως έτσι ξεκίνησαν και τα χειρότερα...
Αυτό που είναι όμως το πιο τραγικό από όλα είναι ότι υπάρχουν συνάνθρωποι μας που αισθάνονται υπερήφανοι για το πολιτικό σύστημα αυτής της πάλαι ποτέ Δημοκρατικής χώρας.
ΥΓ: Σε κάθε αγώνα ποδοσφαίρου οι μανάδες των παιχτών έχουν πάντα την τιμητική τους,αυτό πολλές φορές περνάει απαρατήρητο από τους διαιτητές...
Για καλό και για κακό έχω ενημερώσει την γραμματέα στην εταιρεία μου πως αν δει ένστολους να χτυπάνε το κουδούνι να με ενημερώσει να κρυφτώ...
Ετικέτες | 1 σχόλια

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΟΥΡΕΜΑ… ΚΑΤΩ ΤΑ ΨΑΛΙΔΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

2:38 μ.μ. | Αναρτήθηκε από newscock | | Επεξεργασία ανάρτησης

Άς παρομοιάσουμε την Ελλάδα σαν ένα κεφάλι και τους πολίτες της, οι τρίχες που το περιβάλλουν... Όταν είσαι βρέφος παρατηρείται ένα ανεπαίσθητο χνούδι όσπου να βγεί το κανονικό μαλλί. Δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα αφού ο οργανισμός θα το αποβάλλει από μόνος του. Έτσι και η Ελλάδα μας από την αρχαιότητα (βρεφική ηλικία), ήταν μία χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και την δημοκρατία…Οι άνθρωποι μπορεί να μην ζούσαν πλουσιοπάροχα, είχαν όμως δίψα για μάθηση και καινοτόμες ιδέες…

Μόλις το βρέφος μεγάλωσε το πρωταρχικό μαλλί εξαφανίστηκε, το νέο έχει πάρει πλέον το χρώμα του αλλά έχει σχηματιστεί και η πυκνότητα του… Οι θύλακες όμως παραμένουν οι ίδιοι… Οι Έλληνες σε αυτό το στάδιο εξελίσονται, μαθαίνουν να ζούν σε αυτή την χώρα και προοδεύουν στηριζόμενοι πάντα στην ασφάλεια που τους παρέχει η Ελλάδα (κεφάλι).

Και ερχόμαστε στην ηλικία των 30+… Εκεί το μαλλί αρχίζει και κάνει τα δικά του… Αραιώνουν οι κρόταφοι ή σχηματίζεται το «ἁγαπημένο» σε όλους «καπελάκι του Πάππα... Οι δυνατότερες τρίχες παραμένουν στο κεφάλι ενώ οι πιο αδύναμες το εγκαταλείπουν για παντά…

Έτσι και οι Έλληνες χωρίζονται σε δύο παρατάξεις, τους αδύναμους-φτωχούς και τους δυνατούς-εύπορους…

Το κεφάλι αρχίζει και «αδειάζει» επικίνδυνα και σε αυτό το σημείο έρχεται η νέα μέθοδος εμφύτευσης για να σώσει την κατάσταση… Ξένες τρίχες τοποθετούνται στο κεφάλι για καλοπισμό, με μία σημαντική διαφορά… Οι πιο αδύναμες θα συνεχίσουν να πέφτουν… και σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά έχουμε και τον εχθρό της τρίχας να καραδοκεί…το ΚΟΥΡΕΜΑ (οι πολιτικοί μας)…

Κούρεμα: Δίνει μεγαλύτερη λάμψη στο μαλλί. Βοηθά στην ενδυνάμωση της τρίχας, καλύπτει τα κενά του κεφαλιού…

Γι αυτό και οι πολιτικοί μας κουρεύουν τις συντάξεις, τους μισθούς από ιδιωτικό και δημόσιο τομέα… για να μας δυναμώσουν αργότερα…

Μόνο που θα πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι οι εμφυτευμένες τρίχες είναι αυτές που στο τέλος θα μείνουν, γιατι όλες οι άλλες απλα θα έχουν πέσει….

Να δούμε πόσο όμορφο και καλαίσθητο θα είναι τότε το κεφάλι…

Να δούμε πόσο όμορφη θα είναι τότε η Ελλάδα μας…

Και αν τοποθετήσουμε και άλλες ξένες τρίχες … απλά δεν θα είναι το ίδιο κεφάλι… Δεν θα είναι η ίδια Ελλάδα που γνωρίσαμε ώς βρέφος…

Ετικέτες , , | 0 σχόλια

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΙΣΩ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΜΙΣΩ...

5:55 μ.μ. | Αναρτήθηκε από jean valjean | | Επεξεργασία ανάρτησης

Τρείς ολόκληρες δεκαετίες και πόσες ακόμα πιο πίσω, η ίδια ιστορία. Τη μία φταίει το Π.Α.Σ.Ο.Κ την άλλη η Νέα Δημοκρατία και τώρα φταίνε όλοι μαζί (τα κόμματα της αριστεράς, ακόμα πιο πικραμένη ιστορία που εύχομαι απλά μην τύχει και πέσουμε στα χέρια τους και μας αποτελειώσουν σαν έθνος). Τόσα χρόνια άθλιας διακυβέρνησης, διαπλοκής, παραδικαστικών κυκλωμάτων, οικονομικών σκανδάλων και αναξιοκρατίας για να αφυπνιστούμε από το λάθος πλευρό για ακόμα μια φορά.  Ποιος φταίει τελικά; Γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο εξευτελισμού και συνεχίζουμε να βουλιάζουμε σ’ αυτόν τον βούρκο;

Ο Έλληνας, ο περήφανος για τις ρίζες του, για το ένδοξο παρελθόν του που έδωσε τα φώτα του πολιτισμού, των γραμμάτων, των επιστημών και έγινε η αρχή του δυτικού πολιτισμού. Η αρχαία Ελλάδα που κανείς δεν μπόρεσε να ξεπεράσει, που πολλοί την ζήλεψαν κι άλλοι τόσοι τη δόξασαν. Ένα παρελθόν που ντρέπεται για το παρόν και θρηνεί για το μέλλον. Όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι με το φτωχό μου μυαλό, πόσο αξιολύπητο είναι να είσαι περήφανος για ένα παρελθόν που δεν σου ανήκει, απλά και μόνο επειδή στο παρόν σου δεν υπάρχει καμία φωτεινή στιγμή για να θυμάσαι.


Συνεχίζοντας λοιπόν να βομβαρδίζομαι από σκέψεις και κοιτώντας τα πράγματα ως απλός θεατής, (ως ένας άνθρωπος που αποστασιοποιήθηκε και βλέπει τα πράγματα έξω απ’ το χορό), το μόνο που βλέπω είναι μια χώρα σε αποσύνθεση και ένα έθνος σε προχωρημένη σήψη. Λένε ότι το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι (στην προκειμένη περίπτωση το κεφάλι είναι η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου), εγώ όμως θα προσθέσω ότι αν βρωμίσει το κεφάλι θα βρωμίσει ολόκληρο το ψάρι. Όλα αυτά τα χρόνια χτίζαμε μια κοινωνία βουτηγμένη στο ψέμα, έρμαιο του φαίνεσθαι και της υποκρισίας. Μια κοινωνία άκρως ατομικιστική, που κάθε ένας κοιτάει μόνο τον εαυτό του και τον στενό οικογενειακό του κύκλο. Μια κοινωνία άκρως συντηρητική, κρυμμένη καλά κάτω απ’ το πέπλο  μιας ψευτοπροοδευτικής ιδεολογίας. Ένα έθνος που έχει μάθει πώς να επιρρίπτει ευθύνες στους άλλους και ποτέ να μην αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου. Για όλα λοιπόν φταίει η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου και τα ξένα συμφέροντα, όπως ¨σοφά¨ αποφάνθηκε ο λαός για την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Κι εδώ έρχεται να προστεθεί η γνωστή ερώτηση: Ποιός τους ψήφισε;  (δε νομίζω να χρειάζεται να δώσω και την απάντηση). Να επισημάνω επίσης ότι η κάθε πολιτική ηγεσία και η εκάστοτε κυβέρνηση είναι ο καθρέφτης του έθνους, ο μικρόκοσμος της κοινωνίας μας (;) Το βρίσκω περιττό αλλά το έγραψα γι’ αυτούς που  ξεχνούν και διαχωρίζουν τους πολιτικούς απ’ τον λαό. Σαφώς βέβαια οι πολιτικοί είναι που παίρνουν τις αποφάσεις για την χώρα και τον λαό, σαφώς  αυτοί που πλήγονται άμεσα και επωμίζονται όλα τα δεινά  μιας χρεωκοπημένης χώρας είναι οι πολίτες, αλλά τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια; Να σας πω εγώ τι κάναμε! Βουλιάζαμε στην μικροαστική αντίληψη του δημοσιοϋπαλληλικού ονείρου. Κοιτούσαμε να κρατάμε την κοιλιά μας γεμάτη και το σπίτι μας ζεστό χωρίς να βλέπουμε τι γίνεται  έξω απ’ τον μικρόκοσμο μας. Και τώρα που όλα καταρρέουν και μας ξύπνησαν βίαια απ’ το γλυκό μας όνειρο, ΤΙ; Τώρα τι; Μια χούφτα ανθρώπων να φωνάζουν και να χτυπιούνται,  έξω απ’ τα ερείπια μιας ντροπιασμένης και κατάπτυστης Βουλής,  χωρίς κανείς να τους ακούει… Διότι  αυτή η χώρα ξέχασε να ακούει, να βλέπει και να αισθάνεται. Διότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει να προσφέρουν και άπλωναν το χέρι μόνο για να πάρουν. Και τώρα που τα χέρια άδειασαν ας δούμε μήπως μπορέσουν να ενωθούν και πάλι σε μια αλυσίδα προσφοράς και συμπαράστασης.


Κάπου εδώ θα κλείσω γιατί ούτε να το κουράζω άλλο θέλω, ούτε να αναμασώ τα ίδια. Απλά ήθελα κι εγώ για μια φορά να καταθέσω την προσωπική μου ματιά επί του θέματος. Τελειώνοντας, θα γράψω το τετριμμένο και χιλιοειπωμένο «Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου», μήπως καταφέρουμε επιτέλους και καταλάβουμε την πραγματική σημασία αυτής της φράσης και αρχίσουμε να την κάνουμε πράξη.
Ετικέτες , , , | 3 σχόλια

Μία γενιά, Ένας σκοπός, μια πόλη δίχως όνειρα.

5:24 μ.μ. | Αναρτήθηκε από Teo | | Επεξεργασία ανάρτησης

Είναι τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. Είναι τόσα τα θέματα για τα οποία θέλω να γράψω. Είναι τόσα τα συναισθήματα που με πνίγουν. Που προέκυψε το γνωστό μου πρόβλημα, δε μπορώ να συγκεντρώσω όλα αυτά σε εποικοδομητική έκφραση που να βγάζει νόημα. Ακόμη και όταν τα σκέφτομαι, πηδάω από σκέψη σε σκέψη και από συναίσθημα σε συναίσθημα. Πώς να γράψεις κάτι της προκοπής με τέτοιο μυαλό;
Σε μια προσπάθεια self-therapy λοιπόν θα ασχοληθώ με το αποτέλεσμα των όσων συμβαίνουν γύρω μας που είναι τα συναισθήματα που μένουν μετά την παρατήρηση και τη σκέψη.

 Αν λοιπόν με ρωτούσε κάποιος εκτός Ελλάδας πως είναι τα πράγματα στη χώρα μου και κυρίως στην Αθήνα νομίζω θα ξεκινούσα με μια λέξη. Εκνευρισμός. Οι καθημερινές ιστορίες Πόλης μας είναι αντίθετες της ζωής που θέλουμε και της κοινωνίας που χρειαζόμαστε.

Στην ιστορία της πόλης μου εχθές μόνο:
είδα χιλιάδες ανθρώπους να διαδηλώνουν εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια τους για τον τρόπο που τους φέρεται το Κράτος,
είδα έναν Πατέρα να πεθαίνει μπροστά στο σύμβολο της Ελληνικής δημοκρατίας αντιδρώντας σε μια κοινωνία στην οποία δε βρήκε δουλειά για 3 χρόνια, δεν έχει φαγητό για την οικογένεια του και βλέπει τα νέα μέτρα της κυβέρνησης του να κόβουν συνειδητά το μέλλον στα δυο του κορίτσια του που μόλις αποφοίτησαν από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, 

   
 










είδα κρατικούς στρατούς από χούλιγκαν και Αστυνομία να δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίας,
είδα τα ΜΜΕ να καλύπτουν κάθε πραγματικό πρόβλημα κοροϊδεύοντας κάθε τυπικό τηλεθεατή και να ασχολούνται με τα λίτρα του αίματος, το μάρμαρο της πλατείας του συντάγματος, και το δυστυχές γεγονός τον επεισοδίων,
είδα πολιτικούς να εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους στα μέτρα που οι ίδιοι παίρνουν θάβοντας εν γνώσει τους ακόμη πιο βαθιά τους πολίτες της χώρας αυτής και την αυτοκυριαρχία του Ελληνικού κράτους,
είδα εμένα να κάθομαι στο γραφείο μου και να παρακολουθώ όσα διαμορφώνουν την κοινωνία στην οποία γεννήθηκα και χτίζω τη ζωή μου του μέσα από ένα video-παράθυρο.

Αυτά είδα σε διάστημα λίγων μόνο ωρών. Και μετά γυρνούσαν στο μυαλό μου ερωτήματα: Γιατί να τιμωρείται με θάνατο η ειρηνική έκφραση της δυσαρέσκειας; Γιατί δε σκοτώθηκε ποτέ κάποιος από αυτούς που πήγαν να σπείρουν τον θάνατο; Γιατί ποτέ κανείς δεν τους κυνήγησε; Γιατί ο Ελληνικός νόμος δεν τιμωρεί ποτέ αυτούς που το υποθάλπουν; Γιατί να φτάσουμε στο σημείο να λιποθυμούν παιδιά από ασιτία στα Ελληνικά σχολεία; Γιατί ξεμείναμε από ιδέες; Αφού πλέον είναι φανερό πως η πλειοψηφία μας δεν έχει καμιά απολύτως πίστη στην αλλαγή των σημαντικών προβλημάτων? Και αφού δεν πιστεύουμε σε κανέναν γιατί πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στο σύνταγμα; Γιατί δεν ήμουν κι εγώ εκεί?

Αν στη χθεσινή ημέρα προσθέσεις τους συνεχείς νόμους που σπρώχνουν εργαζόμενους στην φτώχια, συνταξιούχους σε συντομότερη ζωή, απόφοιτους σε ανεργία και αιώνια οικογενειακή εξάρτηση και φτωχούς στις πυλωτές των πολυκατοικιών, εύκολα καταλαβαίνεις ότι ο Έλληνας δεν είναι από αυτούς που θα θελες να συναντήσεις στο δρόμο σου. 

Για αυτό αν με ρωτήσουν “πως είναι τα πράγματα εκεί?” θα πω Εκνευρισμός. Και κανείς δε θα καταλάβει τη σοβαρότητα της λέξης αυτής στην Ελλάδα του 2011.  Όταν γυρνάμε στα σπίτια μας έχουμε το κεφάλι σκυφτό, ένα συνεχές φόβο για τους ανθρώπους γύρω μας, μια ανησυχία για τους δικούς μας και μια μίζερη αντανάκλαση του μελλοντικού εαυτού μας.

Μέσα σε όλα όμως υπάρχει κάτι ακόμη. Ένα περίεργο φαινόμενο έχει δημιουργηθεί, στους ανθρώπους της γενιάς μου (+-30) όπως εγώ το ζω. Κάτι μας ενώνει. Σαν ένα αόρατο πλέγμα να μας φέρνει όλους πιο κοντά, πιο ζεστά. Είμαστε όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, λίγο πιο δεμένοι. 
 
















Φαίνεται στα μάτια μας όταν κοιταζόμαστε. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον ακόμη και μέσα στον εκνευρισμό του. Εκεί που κάποτε ήσουν άγνωστος μεταξύ αγνώστων τώρα είσαι μέλος μιας προβληματικής ομάδας.
Μου θυμίζει την εποχή που ήμουν φαντάρος. Όλοι ήταν μεν άγνωστοι αλλά, αδέρφια σου κατά έναν περίεργο τρόπο. Έτσι και τώρα. Έχουμε πλέον περισσότερα κοινά από ποτέ. Μειώνονται τα διακριτικά μας στοιχεία και μοιάζουμε να παίρνουμε θέση, παρατεταγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον. 
Μοιάζουμε με μια γενιά, κάτω από έναν κοινό σκοπό, σε μια πόλη που δε βγάζει πια όνειρα.
Ετικέτες , , , , , | 1 σχόλια

Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)