Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κρίση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κρίση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011
Krisis Greece 2011 - The Prism GR2011
Αν δεν γκρεμίσουμε, δεν θα έρθει η αλλαγή
Πιστοί στο ρητό "η ικανότητα καταγραφής του χρόνου είναι αυτή που μεταφέρει τις μνήμες από γενιά σε γενιά", 14 φωτορεπόρτερ συναντήθηκαν στην Ελλάδα που χτυπήθηκε από την πρωτοφανή κρίση του Ιανουαρίου του 2010
Και από εκεί γεννήθηκε το The Prism 2011. Mία συλλογική καταγραφή της Ελλάδας του χειμώνα 2010-2011, μέσα από το φακό της ομάδας των "14" που έγιναν, για πρώτη φορά, multimedia αφηγητές, με την υποστήριξη των δημιουργών.
To The Prism GR2011 γυρίστηκε σε χρονικό διάστημα 16 εβδομάδων. Οι σκηνοθέτες Νίνα Μαρία Πασχαλίδου και Νίκος Κατσαούνης συνέλαβαν την ιδέα αυτή, θεωρώντας την ως έναν επαναστατικό τρόπο για να μοιραστούν τις ιστορίες τους.
"Σήμερα, οι νέες τεχνολογίες έχουν προκαλέσει μια πραγματική επανάσταση στην αφήγηση και τη διάδοση των ιστοριών. Η δημοσιογραφία περνά από τα χέρια των λίγων στο ευρύ κοινό, το οποίο, έχει πλέον τη δυνατότητα να πει τη δική του ιστορία μέσα από τη δική του ματιά", ισχυρίζονται οι ικανότατοι δημιουργοί που έφτιαξαν το πρωτότυπο ντοκυμαντέρ στην ιστοσελίδα τους theprism.gr.
πηγή: http://news247.gr/
πηγή: http://news247.gr/
Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011
Δε μας τρομάζουν τα Νέα μέτρα?
"Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, δε μας τρομάζει ο Καπιταλισμός" Αν περίμενε λίγο ακόμη ο Κηλαηδόνης νομίζω πως θα είχε αλλάξει λίγο τους στίχους του τραγουδιού.
Θα έκανε μεγάλο πάρτυ ο Λουκιανός (Μεγαλύτερο και από το περίφημο της Βουλιαγμένης) αν ήταν στα νιάτα του σήμερα. Κούρεμα, Μέτρα, Κρίση, Πείνα, Εξαθλίωση, Τρέλα, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και πάει λέγοντας.
Υπάρχει πολύ ψωμί για στίχους και για φόβους :)
Θα έκανε μεγάλο πάρτυ ο Λουκιανός (Μεγαλύτερο και από το περίφημο της Βουλιαγμένης) αν ήταν στα νιάτα του σήμερα. Κούρεμα, Μέτρα, Κρίση, Πείνα, Εξαθλίωση, Τρέλα, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και πάει λέγοντας.
Υπάρχει πολύ ψωμί για στίχους και για φόβους :)
Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011
Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΙΣΩ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΜΙΣΩ...
Τρείς ολόκληρες δεκαετίες και πόσες ακόμα πιο πίσω, η ίδια
ιστορία. Τη μία φταίει το Π.Α.Σ.Ο.Κ την άλλη η Νέα Δημοκρατία και τώρα φταίνε
όλοι μαζί (τα κόμματα της αριστεράς, ακόμα πιο πικραμένη ιστορία που εύχομαι
απλά μην τύχει και πέσουμε στα χέρια τους και μας αποτελειώσουν σαν έθνος).
Τόσα χρόνια άθλιας διακυβέρνησης, διαπλοκής, παραδικαστικών κυκλωμάτων,
οικονομικών σκανδάλων και αναξιοκρατίας για να αφυπνιστούμε από το λάθος πλευρό
για ακόμα μια φορά. Ποιος φταίει τελικά;
Γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο εξευτελισμού και συνεχίζουμε να βουλιάζουμε σ’
αυτόν τον βούρκο;
Ο Έλληνας, ο περήφανος για τις ρίζες του, για το ένδοξο
παρελθόν του που έδωσε τα φώτα του πολιτισμού, των γραμμάτων, των επιστημών και
έγινε η αρχή του δυτικού πολιτισμού. Η αρχαία Ελλάδα που κανείς δεν μπόρεσε να
ξεπεράσει, που πολλοί την ζήλεψαν κι άλλοι τόσοι τη δόξασαν. Ένα παρελθόν που
ντρέπεται για το παρόν και θρηνεί για το μέλλον. Όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι
με το φτωχό μου μυαλό, πόσο αξιολύπητο είναι να είσαι περήφανος για ένα
παρελθόν που δεν σου ανήκει, απλά και μόνο επειδή στο παρόν σου δεν υπάρχει
καμία φωτεινή στιγμή για να θυμάσαι.
Συνεχίζοντας λοιπόν να βομβαρδίζομαι από σκέψεις και
κοιτώντας τα πράγματα ως απλός θεατής, (ως ένας άνθρωπος που αποστασιοποιήθηκε
και βλέπει τα πράγματα έξω απ’ το χορό), το μόνο που βλέπω είναι μια χώρα σε
αποσύνθεση και ένα έθνος σε προχωρημένη σήψη. Λένε ότι το ψάρι βρωμάει απ’ το
κεφάλι (στην προκειμένη περίπτωση το κεφάλι είναι η πολιτική ηγεσία αυτού του
τόπου), εγώ όμως θα προσθέσω ότι αν βρωμίσει το κεφάλι θα βρωμίσει ολόκληρο το
ψάρι. Όλα αυτά τα χρόνια χτίζαμε μια κοινωνία βουτηγμένη στο ψέμα, έρμαιο του
φαίνεσθαι και της υποκρισίας. Μια κοινωνία άκρως ατομικιστική, που κάθε ένας
κοιτάει μόνο τον εαυτό του και τον στενό οικογενειακό του κύκλο. Μια κοινωνία
άκρως συντηρητική, κρυμμένη καλά κάτω απ’ το πέπλο μιας ψευτοπροοδευτικής ιδεολογίας. Ένα έθνος
που έχει μάθει πώς να επιρρίπτει ευθύνες στους άλλους και ποτέ να μην αναλαμβάνει
το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου. Για όλα
λοιπόν φταίει η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου και τα ξένα συμφέροντα, όπως ¨σοφά¨
αποφάνθηκε ο λαός για την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Κι εδώ
έρχεται να προστεθεί η γνωστή ερώτηση: Ποιός τους ψήφισε; (δε νομίζω να χρειάζεται να δώσω και την
απάντηση). Να επισημάνω επίσης ότι η κάθε πολιτική ηγεσία και η εκάστοτε
κυβέρνηση είναι ο καθρέφτης του έθνους, ο μικρόκοσμος της κοινωνίας μας (;) Το
βρίσκω περιττό αλλά το έγραψα γι’ αυτούς που ξεχνούν και διαχωρίζουν τους πολιτικούς απ’
τον λαό. Σαφώς βέβαια οι πολιτικοί είναι που παίρνουν τις αποφάσεις για την
χώρα και τον λαό, σαφώς αυτοί που
πλήγονται άμεσα και επωμίζονται όλα τα δεινά
μιας χρεωκοπημένης χώρας είναι οι πολίτες, αλλά τι κάναμε όλα αυτά τα
χρόνια; Να σας πω εγώ τι κάναμε! Βουλιάζαμε
στην μικροαστική αντίληψη του δημοσιοϋπαλληλικού ονείρου. Κοιτούσαμε να
κρατάμε την κοιλιά μας γεμάτη και το σπίτι μας ζεστό χωρίς να βλέπουμε τι
γίνεται έξω απ’ τον μικρόκοσμο μας. Και
τώρα που όλα καταρρέουν και μας ξύπνησαν βίαια απ’ το γλυκό μας όνειρο, ΤΙ;
Τώρα τι; Μια χούφτα ανθρώπων να φωνάζουν και να χτυπιούνται, έξω απ’ τα ερείπια μιας ντροπιασμένης και
κατάπτυστης Βουλής, χωρίς κανείς να τους
ακούει… Διότι αυτή η χώρα ξέχασε να
ακούει, να βλέπει και να αισθάνεται. Διότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει να
προσφέρουν και άπλωναν το χέρι μόνο για να πάρουν. Και τώρα που τα χέρια
άδειασαν ας δούμε μήπως μπορέσουν να ενωθούν και πάλι σε μια αλυσίδα προσφοράς
και συμπαράστασης.
Κάπου εδώ θα κλείσω γιατί ούτε να το κουράζω άλλο θέλω, ούτε
να αναμασώ τα ίδια. Απλά ήθελα κι εγώ για μια φορά να καταθέσω την προσωπική
μου ματιά επί του θέματος. Τελειώνοντας, θα γράψω το τετριμμένο και
χιλιοειπωμένο «Αν θέλεις να αλλάξεις τον
κόσμο άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου», μήπως καταφέρουμε επιτέλους και
καταλάβουμε την πραγματική σημασία αυτής της φράσης και αρχίσουμε να την
κάνουμε πράξη.
Μία γενιά, Ένας σκοπός, μια πόλη δίχως όνειρα.
Είναι
τόσα πολλά αυτά που σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες. Είναι τόσα τα θέματα για τα
οποία θέλω να γράψω. Είναι τόσα τα συναισθήματα που με πνίγουν. Που προέκυψε το
γνωστό μου πρόβλημα, δε μπορώ να συγκεντρώσω όλα αυτά σε εποικοδομητική έκφραση
που να βγάζει νόημα. Ακόμη και όταν τα σκέφτομαι, πηδάω από σκέψη σε σκέψη και
από συναίσθημα σε συναίσθημα. Πώς να γράψεις κάτι της προκοπής με τέτοιο μυαλό;
Σε
μια προσπάθεια self-therapy λοιπόν
θα ασχοληθώ με το αποτέλεσμα των όσων συμβαίνουν γύρω μας που είναι τα
συναισθήματα που μένουν μετά την παρατήρηση και τη σκέψη.
Αν λοιπόν με ρωτούσε κάποιος εκτός Ελλάδας πως είναι τα πράγματα στη χώρα μου και
κυρίως στην Αθήνα νομίζω θα ξεκινούσα με μια λέξη. Εκνευρισμός. Οι
καθημερινές ιστορίες Πόλης μας είναι αντίθετες της ζωής που θέλουμε και της κοινωνίας
που χρειαζόμαστε.
Στην
ιστορία της πόλης μου εχθές μόνο:
είδα χιλιάδες ανθρώπους
να διαδηλώνουν εκφράζοντας τη δυσαρέσκεια τους για τον τρόπο που τους
φέρεται το Κράτος,
είδα
έναν Πατέρα να πεθαίνει μπροστά στο
σύμβολο της Ελληνικής δημοκρατίας αντιδρώντας σε μια κοινωνία στην οποία δε
βρήκε δουλειά για 3 χρόνια, δεν έχει φαγητό για την οικογένεια του και βλέπει τα
νέα μέτρα της κυβέρνησης του να κόβουν συνειδητά
το μέλλον στα δυο του κορίτσια του
που μόλις αποφοίτησαν από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά
Ιδρύματα της χώρας,
είδα κρατικούς
στρατούς από χούλιγκαν και Αστυνομία να δημιουργούν κλίμα
τρομοκρατίας,
είδα τα ΜΜΕ να καλύπτουν
κάθε πραγματικό πρόβλημα κοροϊδεύοντας κάθε τυπικό τηλεθεατή και να ασχολούνται
με τα λίτρα του αίματος, το μάρμαρο της πλατείας του συντάγματος, και το δυστυχές
γεγονός τον επεισοδίων,
είδα πολιτικούς να
εκφράζουν τη δυσαρέσκεια τους στα μέτρα που οι ίδιοι παίρνουν θάβοντας εν
γνώσει τους ακόμη πιο βαθιά τους πολίτες της χώρας αυτής και την αυτοκυριαρχία
του Ελληνικού κράτους,
είδα εμένα να κάθομαι
στο γραφείο μου και να παρακολουθώ όσα διαμορφώνουν την κοινωνία στην οποία
γεννήθηκα και χτίζω τη ζωή μου του μέσα από ένα video-παράθυρο.
Αυτά
είδα σε διάστημα λίγων μόνο ωρών. Και
μετά γυρνούσαν στο μυαλό μου ερωτήματα: Γιατί να τιμωρείται με θάνατο η ειρηνική
έκφραση της δυσαρέσκειας; Γιατί δε σκοτώθηκε ποτέ κάποιος από αυτούς που πήγαν
να σπείρουν τον θάνατο; Γιατί ποτέ κανείς δεν τους κυνήγησε; Γιατί ο Ελληνικός
νόμος δεν τιμωρεί ποτέ αυτούς που το υποθάλπουν; Γιατί να φτάσουμε στο σημείο
να λιποθυμούν παιδιά από ασιτία στα Ελληνικά σχολεία; Γιατί ξεμείναμε από ιδέες;
Αφού πλέον είναι φανερό πως η πλειοψηφία μας δεν έχει καμιά απολύτως πίστη στην αλλαγή των σημαντικών προβλημάτων?
Και αφού δεν πιστεύουμε σε κανέναν γιατί πήγαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στο
σύνταγμα; Γιατί δεν ήμουν κι εγώ εκεί?
Αν
στη χθεσινή ημέρα προσθέσεις τους συνεχείς νόμους που σπρώχνουν εργαζόμενους
στην φτώχια, συνταξιούχους σε συντομότερη ζωή, απόφοιτους σε ανεργία και αιώνια
οικογενειακή εξάρτηση και φτωχούς στις πυλωτές των πολυκατοικιών, εύκολα
καταλαβαίνεις ότι ο Έλληνας δεν είναι από αυτούς που θα θελες να συναντήσεις στο
δρόμο σου.
Για
αυτό αν με ρωτήσουν “πως είναι τα πράγματα εκεί?” θα πω Εκνευρισμός. Και κανείς δε θα καταλάβει τη σοβαρότητα της λέξης αυτής
στην Ελλάδα του 2011. Όταν γυρνάμε στα
σπίτια μας έχουμε το κεφάλι σκυφτό, ένα συνεχές φόβο για τους ανθρώπους γύρω μας,
μια ανησυχία για τους δικούς μας και μια μίζερη αντανάκλαση του μελλοντικού εαυτού
μας.
Μέσα
σε όλα όμως υπάρχει κάτι ακόμη. Ένα
περίεργο φαινόμενο έχει δημιουργηθεί, στους
ανθρώπους της γενιάς μου (+-30) όπως εγώ το ζω. Κάτι μας ενώνει. Σαν ένα αόρατο πλέγμα να μας φέρνει όλους πιο
κοντά, πιο ζεστά. Είμαστε όλοι, γνωστοί
και άγνωστοι, λίγο πιο δεμένοι.
Φαίνεται στα μάτια μας όταν κοιταζόμαστε. Καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον ακόμη και μέσα στον εκνευρισμό του. Εκεί που κάποτε ήσουν άγνωστος μεταξύ αγνώστων τώρα είσαι μέλος μιας προβληματικής ομάδας.
Μου
θυμίζει την εποχή που ήμουν φαντάρος. Όλοι ήταν μεν άγνωστοι αλλά, αδέρφια σου
κατά έναν περίεργο τρόπο. Έτσι και τώρα. Έχουμε πλέον περισσότερα κοινά από
ποτέ. Μειώνονται τα διακριτικά μας στοιχεία και μοιάζουμε να παίρνουμε θέση, παρατεταγμένοι
ο ένας δίπλα στον άλλον.
Μοιάζουμε
με μια γενιά, κάτω από έναν κοινό σκοπό, σε μια πόλη που δε βγάζει πια όνειρα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)