Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011

Krisis Greece 2011 - The Prism GR2011

Αν δεν γκρεμίσουμε, δεν θα έρθει η αλλαγή


Πιστοί στο ρητό "η ικανότητα καταγραφής του χρόνου είναι αυτή που μεταφέρει τις μνήμες από γενιά σε γενιά", 14 φωτορεπόρτερ συναντήθηκαν στην Ελλάδα που χτυπήθηκε από την πρωτοφανή κρίση του Ιανουαρίου του 2010

Και από εκεί γεννήθηκε το The Prism 2011. Mία συλλογική καταγραφή της Ελλάδας του χειμώνα 2010-2011, μέσα από το φακό της ομάδας των "14" που έγιναν, για πρώτη φορά, multimedia αφηγητές, με την υποστήριξη των δημιουργών.

To The Prism GR2011 γυρίστηκε σε χρονικό διάστημα 16 εβδομάδων. Οι σκηνοθέτες Νίνα Μαρία Πασχαλίδου και Νίκος Κατσαούνης συνέλαβαν την ιδέα αυτή, θεωρώντας την ως έναν επαναστατικό τρόπο για να μοιραστούν τις ιστορίες τους.
"Σήμερα, οι νέες τεχνολογίες έχουν προκαλέσει μια πραγματική επανάσταση στην αφήγηση και τη διάδοση των ιστοριών. Η δημοσιογραφία περνά από τα χέρια των λίγων στο ευρύ κοινό, το οποίο, έχει πλέον τη δυνατότητα να πει τη δική του ιστορία μέσα από τη δική του ματιά", ισχυρίζονται οι ικανότατοι δημιουργοί που έφτιαξαν το πρωτότυπο ντοκυμαντέρ στην ιστοσελίδα τους theprism.gr.

πηγή: http://news247.gr/


Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

ZHTEITAI ΤΟ ΠΙΟ ΛΑΜΠΡΟ ΑΣΤΕΡΙ...


Η όλη κατάσταση της τοποθέτησης διακοσμητικού πρωθυπουργού, μου θυμίζει τις παλιές ελληνικές ταινίες που πάντα ένας κομπάρσος, πρίν πέσουν οι τίτλοι τέλους, γινόταν ο πρωταγωνιστής. Κάπως έτσι λοιπόν και «εμείς» ψάχνουμε το νέο πρόσωπο, για τον δικό μας θίασο… το θέμα είναι όμως, πώς τον ψάχνουμε….

Μου φέρνει όλη αυτή η διαδικασία στο μυαλό, τα μαθητικά μου χρόνια…. Αν και έχει περάσει περίπου μια δεκαετία από τότε, θυμάμαι τις κινήσεις πανικού που κάναμε για να βρούμε μια συνοδό εν όψει κάποιου πάρτυ ή σχολικής εκδήλωσης.

Οι αντζέντες άνοιγαν και τα τηλέφωνα έπαιρναν φωτιά…. Η Μαρία καλή είναι αλλά μιλάει πολύ-έξω από την λίστα, Η Βάσω έχει ωραία οπίσθια αλλά κάθεται πάντα μέχρι τα μεσάνυχτα, έξω από την λίστα…. Κάπως έτσι ξεδιαλέγαμε και τις υποψήφιες παρτενέρ μας….

Στην δική μας, πολιτική παράσταση, ποιά ακριβώς είναι τα κριτήρια αναζήτησης; Γιατί σίγουρα στου Μαξίμου τώρα θα έχουν «ξεθαφτεί» πολλά προτεινόμενα πρόσωπα για τον πρωταγωνιστικό ρόλο…. Και επιτέλους τόσοι «ατάλαντοι»μας κυβερνούσαν τόσα χρόνια… τώρα θέλετε να βρείτε «Το Πιο Λαμπρό Αστέρι»…

Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011

Δε μας τρομάζουν τα Νέα μέτρα?

"Δε μας τρομάζουν τα νέα μέτρα, δε μας τρομάζει ο Καπιταλισμός" Αν περίμενε λίγο ακόμη ο Κηλαηδόνης νομίζω πως θα είχε αλλάξει λίγο τους στίχους του τραγουδιού.

Θα έκανε μεγάλο πάρτυ ο Λουκιανός (Μεγαλύτερο και από το περίφημο της Βουλιαγμένης) αν ήταν στα νιάτα του σήμερα. Κούρεμα, Μέτρα, Κρίση, Πείνα, Εξαθλίωση, Τρέλα, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και πάει λέγοντας.

Υπάρχει πολύ ψωμί για στίχους και για φόβους :)


Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

"Monodrome" Το ΣΠΟΤ που κόπηκε από την ΕΡΤ.


To σποτ "Monodrome" του σκηνοθέτη Γιώργου Ζώη, ο οποίος επιχείρησε να περιγράψει τις καταστάσεις που ζούμε τους τελευταίους μήνες αναστάτωσε την ΕΡΤ και τελικά κόπηκε από το τμήμα χορηγιών της κρατικής τηλεόρασης για την Μπιενάλε.




Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΟΥΡΕΜΑ… ΚΑΤΩ ΤΑ ΨΑΛΙΔΙΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ


Άς παρομοιάσουμε την Ελλάδα σαν ένα κεφάλι και τους πολίτες της, οι τρίχες που το περιβάλλουν... Όταν είσαι βρέφος παρατηρείται ένα ανεπαίσθητο χνούδι όσπου να βγεί το κανονικό μαλλί. Δεν θέλει ιδιαίτερη φροντίδα αφού ο οργανισμός θα το αποβάλλει από μόνος του. Έτσι και η Ελλάδα μας από την αρχαιότητα (βρεφική ηλικία), ήταν μία χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και την δημοκρατία…Οι άνθρωποι μπορεί να μην ζούσαν πλουσιοπάροχα, είχαν όμως δίψα για μάθηση και καινοτόμες ιδέες…

Μόλις το βρέφος μεγάλωσε το πρωταρχικό μαλλί εξαφανίστηκε, το νέο έχει πάρει πλέον το χρώμα του αλλά έχει σχηματιστεί και η πυκνότητα του… Οι θύλακες όμως παραμένουν οι ίδιοι… Οι Έλληνες σε αυτό το στάδιο εξελίσονται, μαθαίνουν να ζούν σε αυτή την χώρα και προοδεύουν στηριζόμενοι πάντα στην ασφάλεια που τους παρέχει η Ελλάδα (κεφάλι).

Και ερχόμαστε στην ηλικία των 30+… Εκεί το μαλλί αρχίζει και κάνει τα δικά του… Αραιώνουν οι κρόταφοι ή σχηματίζεται το «ἁγαπημένο» σε όλους «καπελάκι του Πάππα... Οι δυνατότερες τρίχες παραμένουν στο κεφάλι ενώ οι πιο αδύναμες το εγκαταλείπουν για παντά…

Έτσι και οι Έλληνες χωρίζονται σε δύο παρατάξεις, τους αδύναμους-φτωχούς και τους δυνατούς-εύπορους…

Το κεφάλι αρχίζει και «αδειάζει» επικίνδυνα και σε αυτό το σημείο έρχεται η νέα μέθοδος εμφύτευσης για να σώσει την κατάσταση… Ξένες τρίχες τοποθετούνται στο κεφάλι για καλοπισμό, με μία σημαντική διαφορά… Οι πιο αδύναμες θα συνεχίσουν να πέφτουν… και σαν να μην μας έφταναν όλα αυτά έχουμε και τον εχθρό της τρίχας να καραδοκεί…το ΚΟΥΡΕΜΑ (οι πολιτικοί μας)…

Κούρεμα: Δίνει μεγαλύτερη λάμψη στο μαλλί. Βοηθά στην ενδυνάμωση της τρίχας, καλύπτει τα κενά του κεφαλιού…

Γι αυτό και οι πολιτικοί μας κουρεύουν τις συντάξεις, τους μισθούς από ιδιωτικό και δημόσιο τομέα… για να μας δυναμώσουν αργότερα…

Μόνο που θα πρέπει να τονίσουμε εδώ ότι οι εμφυτευμένες τρίχες είναι αυτές που στο τέλος θα μείνουν, γιατι όλες οι άλλες απλα θα έχουν πέσει….

Να δούμε πόσο όμορφο και καλαίσθητο θα είναι τότε το κεφάλι…

Να δούμε πόσο όμορφη θα είναι τότε η Ελλάδα μας…

Και αν τοποθετήσουμε και άλλες ξένες τρίχες … απλά δεν θα είναι το ίδιο κεφάλι… Δεν θα είναι η ίδια Ελλάδα που γνωρίσαμε ώς βρέφος…

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2011

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΜΙΣΩ ΝΑ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΑΓΑΠΑΩ ΝΑ ΜΙΣΩ...


Τρείς ολόκληρες δεκαετίες και πόσες ακόμα πιο πίσω, η ίδια ιστορία. Τη μία φταίει το Π.Α.Σ.Ο.Κ την άλλη η Νέα Δημοκρατία και τώρα φταίνε όλοι μαζί (τα κόμματα της αριστεράς, ακόμα πιο πικραμένη ιστορία που εύχομαι απλά μην τύχει και πέσουμε στα χέρια τους και μας αποτελειώσουν σαν έθνος). Τόσα χρόνια άθλιας διακυβέρνησης, διαπλοκής, παραδικαστικών κυκλωμάτων, οικονομικών σκανδάλων και αναξιοκρατίας για να αφυπνιστούμε από το λάθος πλευρό για ακόμα μια φορά.  Ποιος φταίει τελικά; Γιατί φτάσαμε σ’ αυτό το σημείο εξευτελισμού και συνεχίζουμε να βουλιάζουμε σ’ αυτόν τον βούρκο;

Ο Έλληνας, ο περήφανος για τις ρίζες του, για το ένδοξο παρελθόν του που έδωσε τα φώτα του πολιτισμού, των γραμμάτων, των επιστημών και έγινε η αρχή του δυτικού πολιτισμού. Η αρχαία Ελλάδα που κανείς δεν μπόρεσε να ξεπεράσει, που πολλοί την ζήλεψαν κι άλλοι τόσοι τη δόξασαν. Ένα παρελθόν που ντρέπεται για το παρόν και θρηνεί για το μέλλον. Όλα αυτά με κάνουν να σκέφτομαι με το φτωχό μου μυαλό, πόσο αξιολύπητο είναι να είσαι περήφανος για ένα παρελθόν που δεν σου ανήκει, απλά και μόνο επειδή στο παρόν σου δεν υπάρχει καμία φωτεινή στιγμή για να θυμάσαι.


Συνεχίζοντας λοιπόν να βομβαρδίζομαι από σκέψεις και κοιτώντας τα πράγματα ως απλός θεατής, (ως ένας άνθρωπος που αποστασιοποιήθηκε και βλέπει τα πράγματα έξω απ’ το χορό), το μόνο που βλέπω είναι μια χώρα σε αποσύνθεση και ένα έθνος σε προχωρημένη σήψη. Λένε ότι το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι (στην προκειμένη περίπτωση το κεφάλι είναι η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου), εγώ όμως θα προσθέσω ότι αν βρωμίσει το κεφάλι θα βρωμίσει ολόκληρο το ψάρι. Όλα αυτά τα χρόνια χτίζαμε μια κοινωνία βουτηγμένη στο ψέμα, έρμαιο του φαίνεσθαι και της υποκρισίας. Μια κοινωνία άκρως ατομικιστική, που κάθε ένας κοιτάει μόνο τον εαυτό του και τον στενό οικογενειακό του κύκλο. Μια κοινωνία άκρως συντηρητική, κρυμμένη καλά κάτω απ’ το πέπλο  μιας ψευτοπροοδευτικής ιδεολογίας. Ένα έθνος που έχει μάθει πώς να επιρρίπτει ευθύνες στους άλλους και ποτέ να μην αναλαμβάνει το μερίδιο ευθύνης που του αναλογεί σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου. Για όλα λοιπόν φταίει η πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου και τα ξένα συμφέροντα, όπως ¨σοφά¨ αποφάνθηκε ο λαός για την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία χρόνια. Κι εδώ έρχεται να προστεθεί η γνωστή ερώτηση: Ποιός τους ψήφισε;  (δε νομίζω να χρειάζεται να δώσω και την απάντηση). Να επισημάνω επίσης ότι η κάθε πολιτική ηγεσία και η εκάστοτε κυβέρνηση είναι ο καθρέφτης του έθνους, ο μικρόκοσμος της κοινωνίας μας (;) Το βρίσκω περιττό αλλά το έγραψα γι’ αυτούς που  ξεχνούν και διαχωρίζουν τους πολιτικούς απ’ τον λαό. Σαφώς βέβαια οι πολιτικοί είναι που παίρνουν τις αποφάσεις για την χώρα και τον λαό, σαφώς  αυτοί που πλήγονται άμεσα και επωμίζονται όλα τα δεινά  μιας χρεωκοπημένης χώρας είναι οι πολίτες, αλλά τι κάναμε όλα αυτά τα χρόνια; Να σας πω εγώ τι κάναμε! Βουλιάζαμε στην μικροαστική αντίληψη του δημοσιοϋπαλληλικού ονείρου. Κοιτούσαμε να κρατάμε την κοιλιά μας γεμάτη και το σπίτι μας ζεστό χωρίς να βλέπουμε τι γίνεται  έξω απ’ τον μικρόκοσμο μας. Και τώρα που όλα καταρρέουν και μας ξύπνησαν βίαια απ’ το γλυκό μας όνειρο, ΤΙ; Τώρα τι; Μια χούφτα ανθρώπων να φωνάζουν και να χτυπιούνται,  έξω απ’ τα ερείπια μιας ντροπιασμένης και κατάπτυστης Βουλής,  χωρίς κανείς να τους ακούει… Διότι  αυτή η χώρα ξέχασε να ακούει, να βλέπει και να αισθάνεται. Διότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεχάσει να προσφέρουν και άπλωναν το χέρι μόνο για να πάρουν. Και τώρα που τα χέρια άδειασαν ας δούμε μήπως μπορέσουν να ενωθούν και πάλι σε μια αλυσίδα προσφοράς και συμπαράστασης.


Κάπου εδώ θα κλείσω γιατί ούτε να το κουράζω άλλο θέλω, ούτε να αναμασώ τα ίδια. Απλά ήθελα κι εγώ για μια φορά να καταθέσω την προσωπική μου ματιά επί του θέματος. Τελειώνοντας, θα γράψω το τετριμμένο και χιλιοειπωμένο «Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο άλλαξε πρώτα τον εαυτό σου», μήπως καταφέρουμε επιτέλους και καταλάβουμε την πραγματική σημασία αυτής της φράσης και αρχίσουμε να την κάνουμε πράξη.